Het verhaal van Marion
"Ik kon dagenlang huilend en piekerend op de bank zitten. Beslissingen nemen, zelfs over de kleinste dingen, vond ik enorm moeilijk."
Marion (36 jaar) voelde zich al een hele tijd vreselijk somber en lusteloos. Eigenlijk begon het na de geboorte van haar tweede kind. Ze voelde zich vreselijk schuldig over die sombere gevoelens want ze had toch alles: twee kinderen, een goede relatie, een eigen huis, een leuke baan. Maar ze kon er geen plezier aan beleven. De dingen die ze vroeger leuk vond om te doen, volleyballen, fietsen en wandelen, interesseerden haar helemaal niet meer. “Ik kon dagenlang huilend en piekerend op de bank zitten. Beslissingen nemen, zelfs over de kleinste dingen, vond ik enorm moeilijk. “Ik voelde me over alles onzeker en twijfelde aan alles.” Marion dacht vaak aan de dood. Ze zag het als een welkome verlossing uit de ellende. “Toch pleegde ik geen zelfmoord, want ik zag steeds de gezichten van mijn man en kinderen voor me. Ik kon het hen niet aandoen.” Op aanraden van een vriendin is Marion toen naar de Riagg gestapt. Door de medicijnen die ze krijgt en de gesprekken die ze voert met haar hulpverlener kan ze langzamerhand weer genieten van het leven.